เนื่องจากคุณเดียวถามหาดอกแก้วมาสอง คำรบแล้ว เลยต้องตามใจจัดให้...ตามคำขอ..นะบัดนาว
"คุณแก้ว ๆ คุณร้อยพันอยู่ไหมครับ....".คุณเดียวชะโงกหน้าข้ามรั้วบ้านตะโกนถามดอกแก้ว
"อ้าว!...คุณเดียว ถามหาคุณพัน มีอะไรเหรอ ???? " ดอกแก้วย้อนถาม
"ป่าว....ๆ...คร้าบบบบ..."คุณเดียวรีบโบกไม้โบกมือตอบปฏิเสธ แบบเขินๆ
"ไม่ได้เจอกันแค่เมื่อวานเองนะคะนี่ คิดถึงกันขนาดนี้เชียวรึ "
ดอกแก้วแซวเข้าให้ แต่แอบอมยิ้มที่มุมปากเล็กๆและดวงตาฉายแววขำขำอยู่ในใจ
"คุณพันเขาไปราชการต่างจังหวัด พรุ่งนี้กลับคะ ไม่มีคู่หูเลยเปรี้ยวปากละซิท่า"
"รู้ใจเรื่อยเลยคร้าบบบบ...คุณแก้ว " เดียวพูด
"รู้ใจดีกว่ารู้ไส้รู้พุงนะคะ" ดอกแก้วสวนขวับเข้าให้
"เอิ๊กกกกๆ ไปดีกว่าเดี๋ยวโดนลากไส้.อีก.. ขอตัวก่อนนะครับคุณแก้ว"
เดียวพูดพร้อมหันหลังจะเดินเข้าบ้านแต่ไม่วาย หันมาถามต่อว่า
" แล้วนี่ลูกๆหายไปไหนกันหมดละครับ"
"อยู่บนบ้านอะคะ สายๆคงลงมา " ดอกแก้วตอบ พร้อมกับเดินเข้าบ้าน
ไปเจอหน้าลูกชายนั่งอยู่ที่ห้องรับแขก แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากทัก
ลูกชายคนโปรดก็เดินรี่ตรงเข้ามากอด พร้อมกับพูดเสียงออดอ้อน
"แม่คร้าบบบบบ...แม่ ผมรักแม่จังเลยคร้าบบบบ..."ใหญ่พูด
"อ้าว!...แล้ววันอื่นๆไม่ได้รักแม่เลยรึ" ดอกแก้วแซวลูก พร้อมหันไปกอดด้วยความรักใคร่เช่นทุกๆวันที่เจอกัน
"รักคร้าบบบบ...รักแม่ที่สุด รักแม่ทุกๆวัน แต่ขี้เกียจบอก..อิอิ..." ใหญ่พูด
"เอ้!..ว่าแต่ว่าหลายเดือนก่อนเห็นลูกซึมๆไปนะ แม่แอบดูอยู่หน่า แต่ไม่อยากถาม.....555 "
ใหญ่โดนแม่ดอกแก้วแซวกลับ พร้อมกับหัวเราะชอบใจที่ย้อนคำตอบลูกได้
"จ๊ากกกกก....แม่รู้รึนี่ ไม่อยากเชื่อเลย แม่รู้แต่ไม่ยัก-กะ-ถามสักคำว่าผมเป็นอะไร....."
ใหญ่พูดด้วยสายตางอนๆ
"อ้าว!.....เป็นงั้นไป....ก็รอจังหวะ อยู่ไงละจ๊ะ "
ดอกแก้วพูดพร้อมพาลูกใหญ่มานั่งใกล้ๆคุยกันที่โซฟา
"มีอะไรว่ามาเลย จ้า ลูกพร้อมเล่า แม่พร้อมฟังอะจ้า "
ดอกแก้วพูดพร้อมกับเอามือโอบไหล่เบาๆแสดงความรักให้ใหญ่ได้รู้สึกอบอุ่นว่ายังมีคนที่รักเขาอยู่เสมอ คือแม่ของเขาเอง
"แม่ครับ....." ใหญ่เรียกแม่พร้อมกับมองหน้าแม่ดอกแก้ว
"หือ... มีอะไรว่ามาเลยจ้า ถามได้ บอกได้เลย แม่ไม่ลงโทษ หรือซ้ำเติมลูกตกลงไหมคะ"
ดอกแก้วพูดและหันไปมองหน้าด้วยความเข้าใจ ในความสับสนของลูกชาย
มือของดอกแก้วก็ยังคงโอบไหล่ลูกชายและบีบเป็นครั้งคราวให้ลูกชายได้รับรู้ว่า
แม่นี่ละจะอยู่ข้างๆเสมอเมื่อใดที่ลูกต้องการ
"คือว่า ผมไม่เข้าใจคำๆนี่นะครับแม่ " ใหญ่พูด
"ภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษละ ถ้าภาษาอังกฤษละก็ต้องไปปรึกษาลุงกูเกิ้ลเขาหน่า..แม่ช่วยไม่ได้ "
ดอกแก้วพูดล้อเล่นกับลูกชายอย่างนี้เสมอๆ เพื่อให้ชีวิตขำขำมีเสียงหัวเราะ
"โถ..แม่ก็ล้อเล่นเรื่อยเลย ภาษาไทยครับ แม่"
"เพื่อนผมครับ เขาบอกว่า" ถ้าไม่ใช่คือไม่ใช่ " มันแปลว่าอะไรละครับแม่"
"ไม่ใช่แปลว่า no, ภาษาอังฤษง่ายนิดเดียว คิดอะไรมากละลูก ล้อเล่นจ้า.."
ดอกแก้วเอามือโอบไหล่ลูกชายมากระชับตัวขึ้นเป็นการปลอบโยนอย่างรักใคร่
"คืองี้นะจ๊ะ หากลูกหมายถึงเพื่อนผู้หญิงของลูกเป็นคนพูด ก็แสดงว่า เขากำลังแสวงหาสิ่งที่ใช่สำหรับเขา
เมื่อไปแล้ว แสวงหาแล้ว ไม่ใช่คือไม่ใช่ ใช่คือใช่ เข้าใจไหมคะลูกแม่"
"ตัวของลูกเองก็อาจอยู่ในหมวด ใช่คือใช่ และอาจ ไม่ใช่คือไม่ใช่ สำหรับเขา "
"เราก็ต้องฝึกใจของเราให้รักตัวเอง ยังมีเวลาอีกยาวไกลที่ลูกจะพบคนอีกมากมาย "
"แม่รู้ว่าลูกทุกข์ใจเรื่องความรัก เพราะมันเป็นวัยที่ต้องการมีความรัก อย่างหนุ่มสาว" ดอกแก้วพูด
"ลูกจะสังเกตุได้อย่างไรว่าผู้หญิงเขารักเรา " ใหญ่ถามแม่
" ง่ายนิดเดียวละจ๊ะ " ดอกแก้วตอบ
"ความรักไม่จำเป็นต้องพูดแต่อยู่ที่การกระทำมากกว่า"
"ความรักคือการให้ การเสียสละ การดูแลเอาใจใส่ นี่ละคือรักแท้ "
"เมื่อเขามีสิ่งเหล่านี้ให้เรา อย่างสม่ำเสมอนั่นละคือความรัก "
"แต่ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงให้สิ่งของนะจ๊ะ แต่หมายถึงการให้สิ่งดีๆกับชีวิต "
"ให้โอกาส ให้เวลา ไม่ฉุดรั้งความเจริญก้าวหน้าซึ่งกันและกัน ส่งเสริมซึ่งกันและกัน"
"เหมือนพี่น้องที่รักกันปรารถนาดีต่อกัน "
"เมื่อถึงเวลาสมควรก็ถามหรือบอกเขาไปตรงๆไม่ต้องมานั่งคิดมากให้เป็นทุกข์ใจ"
"ที่เราทุกข์ๆเพราะเรากลัวผิดหวัง หรือเราไปรักเขาซะมากกว่าและกลัวว่าเขาไม่ได้รักเรา "
"เพราะฉะนั้น เมื่อใดที่เราเป็นทุกข์ก็แสดงว่าเราอยากได้เขามาเป็นแฟนหรือคนรัก "
"อยากให้เขารักเรา หรือเลือกเรา"
"ลองสังเกตุหากสมหวังก็จะมีความสุข เมื่อไม่สมหวังก็จะเป็นทุกข์"
"หากยังไม่เข้าใจรักแท้คืออะไร ก็ดูจากความรักของพ่อแม่เป็นตัวอย่าง เป็นความรักที่ลูกไม่เคยทุกข์ "
"เพราะพ่อแม่มีแต่ให้ ส่งเสริม และปรารถนาดี แม่ไม่ต้องมาบอกว่ารักๆๆ ทุกวัน แต่รู้ว่ารักใช่ไหมจ๊ะ"
"นั่นละคือรักแท้ ความรักของหนุ่มสาวก็เหมือนกันนะจ๊ะ"
"เข้าใจหรือยัง ลองไปไตร่ตรองดูนะจ๊ะลูกแม่จ๋า "
"ความอยากได้ อยากเป็นเจ้าของ นั่นละตัวทำให้เราเกิดทุกข์ "
"ไม่อยากเจอ ไม่อยากเห็นหน้า ไม่ชอบ ก็เป็นทุกข์ "
"ทางที่ดีวัยนี้คบเป็นเพื่อนกันดีกว่า"
ดอกแก้วพูด
"คร้าบแม่ ผมสบายใจขึ้นเยอะเลยเวลาได้คุยกับแม่ วันหลังจะเอาเรื่องมากวนใจแม่อีกนะคร้าบบบบบ..บ้าย บาย"
"ไปละครับแม่... "
ใหญ่พูดพร้อมลุกจากโซฟาเดินขึ้นห้องนอน คว้าหนังสือเรียนมาอ่านต่ออย่างสบายใจ
"บาย.....เราพูดยาวไปหรือเปล่าหว่า.... ตกลงว่าเข้าใจ หรือ รำคาญกันแน่ว่ะนี่ รีบหนีขึ้นห้องเลย...ลูกเรา "
ดอกแก้วคิดในใจ
จบ ตอนที่ 12 mayaknight เขียน
